ฝนกับการพูดเงียบ

การแข่งขันที่พูด louder มากกว่าประตู

นัดสุดท้ายจบลงตอน 00:26 วันที่ 18 มิถุนายน—ฝนยังคงเกาะอยู่บนผู้ชม เงียบสงบ ไม่มี confetti ไม่มีเสียงเชียร์ เพียงความเงียบของฝูงชนที่นั่งคนเดียวในเสื้อคลุมหนาๆ เราไม่ได้ชนะ เราไม่ได้แพ้ เราแค่หายใจ

น้ำหนักของความเงียบ

โวลเทอร์เรดอนดา ก่อตั้งปี 1973 จากขอบเมืองอิมมิเกรนต์แห่งอิสติลล์ มีแต่ความทรงจำไม่มีถ้วยรางวัล โค้ชมเคยบอกฉัน: ‘เราเล่นเพื่อคนที่มาหลังเที่ยงคืน’ อาวาไอ—ทีมเกิดจากความอดทนหลังสงคราม—ไม่มีดาวบนตราใดๆ สองฝ่ายต่างเข้าใจวิธีรอคอย

การวางแผนที่ไม่มีคำพูด

ไม่มีใครโจมตีด้วยความก้าวร้าว;但他们แบ่งพื้นที่ให้อีกฝ่ายหายใจผ่านข้อสงสัย วินัยทางยุทธศาสตร์ไม่ใช่การครอบครอง—แต่คือศักดานในช่วงเวลาอันยาวนาน

ฉันเคยนั่งตรงนี้มาก่อน—not เป็นแฟน—but เป็นคนจำได้ว่าความเงียบสามารถสื่อความหมายมากกว่าเสียงใดๆ

สิ่งที่เหลือหลังเสียงนกร้องสุดท้าย?

อาทิตย์หน้า?他们会พบกันใหม่อีกครั้ง—in อากาศฝน—and ในคราวนี้บางครั้งอาจพูดโดยปราศจากเสียงตะโกน คุณเคยอยู่ตรงนี้ไหม: เคยรู้สึกโดดเดียวในสนามแห่งแอลเลห์ซึมซึม… เสียงเงียบพูด louder กว่าชัยชนะ?