การแข่งขันที่พูดโดยเงียบ

เงียบระหว่างเสียงนกร

ฉันจำได้ถึงครั้งแรกที่นั่งคนเดียวในสนามเย็นที่ลีดส์—อายุเก้า ผ้าบางเกินไป มองลูกบอลโคจรเหมือนคำถามที่ใครๆ ก็กล้าถาม คืนนั้นไม่จบด้วยพลุหรือคำร้อง—แต่จบด้วยความเงียบ และความเงียบ ฉันเรียนรู้แล้วคือที่ซ่อนความจริงไว้

น้ำหนักของประตูหนึ่งครั้ง

โวลเทอร์เรโดนาและอาวาอีพบกันในคืนมิถุนาอันแสนกลางดึกในลิสบอนเจอสเซ็นได—รอบลึกสิบสองเข้าไปถึงแก่นของฟุตบอลไร้วิญญา กระดานแสดงผล 1-1 ไม่มีฮีโร่ ไม่มีสไตล์—เพียงสองชายผลักระบบให้เคลื่อนไหว: เส้นป้องกันหายใจ เซนทรัลด้านเต้นรำระหว่างการรอคอยและความหวาด

ข้อมูลเปรื่องเปรียะ

พวกเขาชนะไม่ใช่สถิติ—แต่ว่าด้วยโครงสร้าง การกดแบบต้านแบบของโวลเทอร์เรโดนา? มิใช่วุ่นวาย—แต่กวีในการเปลี่ยนผ่าน การตอบโตของอาวาอี? มิใช่ความหวาด—แต่วังจังในความเงียบ แต่ละการครอบครองมีน้ำหนัก; แต่ละการผ่านคือบทกวีเขียนบนกระดาษขาวเวลาสามโมงเช้า

คนดูคนเดียว

คุณจะไม่มองเห็นพวกเขาตะโกนบนทวิตเตอร์หรือร้องไห้ผ่านช่องทางติกตอก—แต่ฉันเคยเห็นพวกเขา—เงียบนานาถ่ายทางตูริน เปล่าทางโซล—areเลื่อนผ่านสามชั่วโมงหลังเสียงแตร์สุดท้ายถาม: เมื่อทีมแพ้คุณรู้สึกอะไร? การภักดีของพวกเขามิใช่อึก—as เป็น DMs เข้ารหัสไปหาใครๆ ก็ไม่มี

การแข่งขันครั้งต่อไปจะไม่มากับชัยชนะอ nữa

มันไม่ได้อยู่ที่การจัดอับหรือตู้รางวัลอ lagi — มันอยู่ตรงที่เกิดขึ้นเมื่อหยุดไลตามเสียงและเริ่มฟังการเคลื่อนไหวใต้พื้นผิวแห่งฝันตามข้อมูล อาทิตย์หน้า:โวลเทอร์เรโดนาพบกับอาวาอีอีไหม? จะเจอกันใหม่อีกครั้ง—notในฐานะศัตรู—แต่อย่างกวีแบ่งหมึกบนกระดาษเปียะตอนสามโมงเช้า