เมื่อการแข่งขันเป็นศูนย์รู้สึกเหมือนชัยชนะ

การชัยชนะอันเงียบ

ฉันจำได้ถึงนาฬิกาเดินผ่านเที่ยงคืนในวันที่ 9 สิงหาคม—อากาศชื้นหนัก และแท่งนั่งเกือบว่างเปล่า เว้นแต่ผู้ที่ยังคงอยู่ แบล็กโนูไม่ได้ประตู แต่มัตโตเรลเวย์ก็ไม่เช่นกัน และ somehow การเสมอกัน 0-0 ก็ดังกว่าเกมสามต่อสองใดๆ

น้ำหนักแห่งความเงียบ

ในลีก Mo Sang Guan การชัยชนะวัดจากจังหวะหายใจ มิใช่แค่ประตู แบล็กโนูกลางสนาม—ลูกชายสองคนจากชิคาโกใต้และกริตไอริช—เคลื่อนไหวเหมือนดนตรีบลูส์ช้า: มีความอดทน เฉับเฉียว โดยไม่ประมาด เขาไม่ได้ทำลายแรงกดดัน; เขายังคงพื้นที่เหมือนความเงียบที่มีความหมาย

Triad of No Goal

พวกเขาเรียกมันว่า “ความกล้าหาญขมขื่น” โดยไม่ใช่เพราะพวกเขาชนะ—แต่เพราะพวกเขาปฏิเสธที่จะยอมแพ้ภายใต้แรงกดดัน คนป้องกันจับบอลสองครั้งในเวลาพิเศษราวกับกวีผู้ซึมหายใจ โดยไม่มุ่งหาเกียรติ

เมื่อความเงียบพูด louder

นี่ไม่ใชข้อมูล—มันคือสมุดเขียนด้วยเหงื่อและไฟฟ้าสถิต ผมถามตัวเอง: เมื่อคุณลงมาเป็นศูนย์—andทีมของคุณยังปฏิเสธที่จะยอมแพ้—มันบอกอะไรเกี่ยวกับคุณ? ในบาร์ใต้เมืองชิคาโกตอนเช้า… มันไม่มีทางเกี่ยวใครทำประตูแรก